back home

Back home

Terug op mijn prachtige eigen plek! Mijn chalet is nog niet helemaal optimaal en ik durfde er afgelopen winter niet te verblijven, uit angst voor kou en vocht, maar…

Ik ben back home te Nooitgedacht.

Ik wel…
Ik heb Lesbos achter me gelaten en daarmee vele vluchtelingen. Mensen uit oorlogsgebied met kinderen, lieve mensen die om welke rede dan ook huis en haard hebben verlaten, oa. een overtocht per veelte volle, vaak waardeloze boot, van de Turkse kust naar Lesbos waagden.  

Welke rede hebben mensen om met veel te veel (soms wel 60 personen) in een veel te klein en rottig bootje te stappen, met gevaar voor eigen leven en dat van hun kinderen?

Wie mag over een ander beslissen dat het rede is tot gevangen nemen en zelfs terugsturen oa. in ruil voor meer vrijheid van Turkse mensen?

In mijn ogen wordt er pittig met mensen gesold.

Vandaag weer in AZC Oranje,  intakes gedaan. Jonge mensen met kleine kinderen. Ouders vertellen huilend hun verhaal. Angst en horror in de ogen als ze terugdenken aan de vlucht en de overtocht…
  

Bijna lachend vertellen ze dat ze in Nederland al zo’n 7 keer zijn overgeplaatst in 4 maanden tijd. Maar… ze zijn veilig…

In mijn ogen wordt er pittig met mensen gesold.

Beter dan voorheen besef ik wat ze hebben doorstaan. Ik zou ze graag verenigen met familie, een veilige plek geven waar ze kunnen blijven, eigen keuzes kunnen maken, het verleden een plek kunnen geven en gaan bouwen aan een stabiele veilige toekomst. Een plek waar ze hun buren leren kennen en kunnen inburgeren.

Gaat dit nog maanden, zo niet jaren duren???

In mijn ogen wordt er pittig met mensen gesold.

Het was een bijzondere maand en nog meer dan hiervoor besef ik hoe veel vluchtelingen gevaren zijn.

Laat de politiek ajb menselijke beslissingen nemen...

Pauselijk bezoek

Aangrijpend...
Wat ben ik toch naïef ...

Ik voel me niet echt gelovig, vooral omdat het me niet lukt steun en houvast te vinden in een hogere macht die God genoemd wordt.
Met "belangrijke mensen" en pauzen heb ik ook niet veel. Deze paus heb ik een paar keer op tv gezien en zowel zijn naam als zijn uitstraling spreken me aan. Hij is mens voor de mensen en dat past mij wel.

Gister zou hij voor ons huis voorbij rijden en omdat ik enkel de deur uit en 3 stappen hoefde te doen om hem langs te zien komen was de keus snel gemaakt.

Marco de coördinator had een paar activisten (niet van de stichting bootvluchteling) toestemming gegeven om een spandoek op te hangen aan ons huis, waar ik als naïeveling geen kwaad in zag.

Wist ik veel....
Ik ga nooit naar demonstraties, ook niet naar VIP's en ging er vooralsnog van uit dat tv alleen het ergste laat zien.

Met een groepje vrijwilligers stonden we langs de weg te kijken naar wat bussen van pers en politie auto's die voorop reden.
De activisten wisten precies wat ze deden en pas op het laatste moment rolden ze de banner uit

Het eerste stuk schijnt de paus zelf ooit te hebben gezegd en is wat mij betreft oke en behoorlijk neutraal,
INCLUDE THE EXCLUDED
Bij het tweede stuk tekst voelde ik me ongemakkelijk worden, Provocerende statements zijn niet mijn ding.
Een paar tellen later werden we omsingeld door politie agenten die van alle kanten kwamen.
Als een groep potentieel kwaad werden we bijeen gedreven.

Ik voelde me nogal overvallen hierdoor en wilde van de groep weglopen om me bij de neutrale buren aan te sluiten die een stukje verderop stonden.
Door een agent werd ik weer terug gedreven naar de groep.

Van alles ging door me heen, mijn hart gierde door mijn keel en een spontane huilbui volgde...

Hoe beroerd voelt het als je onverwacht in een hoek word gedreven?
Hoe snel hoor je als mens tot een bedreigende  groep en word je niet meer gezien als individu?
Hoe snel word je afgesneden van de anderen en bijeen gedreven als een kudde?
Hoe gewend zijn veel mensen hier blijkbaar al aan?
Hoe moeten vluchtelingen zich voelen die ook onschuldig op pad gegaan, bijeengedreven en ingesloten worden als een groep dreigend kwaad?

Ik heb de paus niet gezien en hoef dit ook niet meer mee te maken!!!
Het heeft me enorm aan het denken gezet en nog kan ik het niet echt plaatsen

...Er is iets helemaal mis...

Terug in het zuiden en ingedeeld oa. bij de transportgroep.

Dit betekent dat ik met een busje van de stichting naar kamp Moria rijd en er mensen, vooral families ophaal om naar een ander kamp KaraTepe, te brengen. Het is een tentenkamp op een heuvel aan het water, zonder hekken eromheen.
Hoewel het er nog alles behalve vrij is, is het wel leefbaarder en zoiezo geeft bijna elke verandering mensen weer hoop op verbetering ook.

Een vader en moeder met een paar kinderen mogen instappen, een broer blijft vragend achter in het kamp Moria...
Een jonge man met vrouw en baby gaan met me mee, een nichtje met haar nog jongere broertje mogen het jongeren kamp niet verlaten...
Hoelang zal het duren voor ze elkaar weer kunnen omarmen????
En wie heeft besloten dat families die elkaar in deze tijden van wanhoop zo nodig hebben uit elkaar gehaald mogen worden???

Het tweede ritje word ik met mensen en kinderen bijna weer teruggestuurd, omdat ze in Kare Tepe niet op de hoogte zouden zijn van onze komst. Gelukkig kan ik er met wat praten voor zorgen dat ze toch mogen uitstappen... pfieuw...
Om half 10 's avonds gaat er nog een grote familie met 5 kleine kinderen mee. Ik vind het jammer voor ze, dat ze het stukje met de bus niet met daglicht mee hebben mogen maken. In het donker krijgen ze een nieuwe plek aangewezen. Het groepje ervoor genoot van het uitzicht over de groene heuvels vol bloemen van Lesbos en zag waar ze terecht kwamen.

Om half 4 is mijn dienst begonnen en om 10 uur in de avond reed ik naar huis. Ik ben 3 keer heen en weer gereden wat per keer een klein half uur in beslag neemt.

Heel veel wachten dus in Moria en in die tijd zie en hoor je van alles.

Moria is verdeeld in verschillende afdelingen. Het kamp bestaat uit delen, gescheiden door hoge hekken met ringen van prikkeldraad erbovenop. Overal loopt politie en overal lopen ook vrijwilligers van verschillende organisaties. Vooraan bij het hek liggen een stuk of 25 mannen op en onder dekens. Ze zijn in hongerstaking. Met de bus kan ik er net langs. Daarachter een pad wat uitkomt bij de afdeling met families en mensen alleen. Omdat er geen plek genoeg is in de barakken, slapen er ook mensen buiten. Gelukkig is het nu niet meer zo heel koud in de nacht. Hoe koud zal dat geweest zijn in de maanden hiervoor??? Het ergst zijn de 2 jongeren afdelingen. Jonge gasten zonder ouders. Met ongeveer 30 zitten ze in een hok van gaas. Vaak staan ze met een groepje tegen de tralies vanwaaruit ze het pleintje kunnen zien waar mensen met wat spulletjes verzameld worden voor vertrek.

Er breekt ruzie uit en zo'n 10 man politie gaat naar binnen om de vechtenden uit elkaar te halen en ze uit het hok naar een andere plek te brengen. Na een uur ofzo worden ze weer terug gebracht, Het is ws wachten op een volgende keer...
Zo rond 7 uur komt de catering... Grote kratten gevuld met plastic zakken die het hok worden in geschoven waar vrijwilligers ze aan de jongeren uitdelen. Het doet me denken aan het voeren van vee... brrrr

Het is heftig om te zien... De blikken weer in de ogen, wanhoop, verdriet, passiviteit, maar ook ongeloof, woede en iets wat wat ik niet kan thuisbrengen, ws omdat ik het niet zelf beleef...

Als je uit de oorlog komt en op zoek gaat naar rust, vrede en een beter leven. Als je dan wordt opgesloten in een hok van gaas, als je familie uit elkaar wordt getrokken en er wordt over je beslist... wat zal er dan door je heen gaan en waar gaat dat mensen brengen??

In mijn ogen...
Gaat er iets helemaal mis.

Wie heeft dit allemaal bedacht?
En wat kunnen we er aan doen?

Vannacht was ik mee op de reddingsboot,
Dat is weer een heel ander verhaal...

Naar het Noorden

Een nachtje mee op de reddingsboot. Twee goed getrainde stoere mannen, een goed werkende stevige reddingboot, navigatie aan boord en alle drie voorzien van waterdichte warme pakken.

We vertrokken om 4 uur in de nacht. Het was op de prachtige sterren hemel na, erg donker. Sja, dan gaat het weer door me heen hoeveel mazzel ik heb dat ik kan kiezen, dat ik hier op het water wil zijn, dat ik over een paar uur weer naar de haven vaar, waar niemand me tegenhoud of opsluit.

Het is verder een rustige nacht.

Bij terugkomst een koffie op terras en daarna lopend langs de kust naar de vuurtoren waar we de hele dag posten op een idyllische rots aan de noordkust. Zicht over het blauw groene water en aan de overkant op zo'n 10 km de Turkse kust. Behalve vissersboten vaart de Griekse kustwacht aan deze kant, Turkse kustwacht aan de overkant en Frontex ergens in het midden langs de kust heen en weer om mensen op zoek naar vrede, nieuw leven en vrijheid tegen te houden. Tussendoor een stuk gelopen, over de heuvels naar de volgende baai. Het is hier prachtig! Het voorjaar bloeit in vele kleuren en geuren, in een oase van rust.

Van het dorp naar de vuurtoren is het zo'n anderhalf uur lopen. Terug zouden we met de jeep van de vuurtren gaan die hier wel kan komen in tegenstelling tot onze gewone huurauto. De jeep rijdt echter net voor ons weg en dus zit er niks anders op dan weer terug te lopen. Het pad door de wijngaarden en langs de kust is super mooi. Wel weer het besef dat we straks op terras neerploffen voor een biertje en dan in het huis onze collega's weerzien om samen ergens een hapje te eten.
Vrijwilligers komen en gaan. We zijn vrij en dus mogen we dat zelf weten... Zoals zo vaak deze weken voel ik weer de schrijnende tegenstelling met de mensen op de vlucht van wie huis en haard is vernietigd door oorlogsgeweld.

Zon Dag Morgen

Hoewel de datum hierboven hardnekkig blijft aangeven dat het 2 april is, is het zondag morgen 3 april en nog vroeg. Omdat ik er afgelopen week om 5 uur uit was ben ik nu nogal vroeg wakker geworden.

Mijn slaapkamer maatjes zijn al op pad en ik lig in bed met mijn laptop op mijn knieën getrokken.

Ik denk na over mensen, over gelijkenissen en verschillen.  

Ik hou niet van verschillen en zoek vaak de gelijkenissen in de ander en mij. Vooral in ogen zie ik veel van wat ik in mezelf herken.

Hoop, angst, blijdschap verdriet, liefde nja noem maar op.

Vandaag ga ik met een collegaatje naar het noorden om daar een week te posten bij de vuurtoren met een groep anderen. Het is een gevaarlijke plek voor boten om te landen. Het licht van de vuurtoren trekt de mensen aan en dus landen er wel regelmatig boten,
Vuurtoren

Hier in het zuiden begint morgen de deportatie van mensen. brrr

mannen, vrouwen, kinderen en baby's gaan terug naar Turkije,

1 politie op 1 vluchteling... 

Dat zegt genoeg.

Ik denk aan de vrouw met de 6 maanden oude baby die vorige week aan land kwam...

waarschijnlijk krijgt de baby ook een "persoonlijke begeleider",,,

Ik geloof niet dat ik er bij wil zijn om te zien hoe de wereld uit angst gaat handelen ...

Aprils fools day

Het lijkt hier en daar op een misplaatste grap...

Gister was een bijzonder dagje.

De hele morgen van 6.00 tot 13.00 aan de kust, spottend naar lullige rubber bootjes vol gepakt met vluchtelingen.

In de verte werden er een paar onderschept door de kustwacht, die varen veelvuldig langs de kust sinds het nieuwe verdrag. Sommigen bootjes halen het naar het eiland Lesbos. waar ze worden opgevangen door vrijwilligers en vervolgens door bussen naar het detentie centrum bij Moria worden gebracht.

Als de Turkse kustwacht ze onderschept, worden de vluchtelingen naar Turkije teruggebracht en als het de Griekse kustwacht is gaan ze naar Lesbos om daar per bus ook naar het detentiecentrum te worden vervoerd.

Omdat er nog geen deportatie is naar waar dan ook (terug naar Turkije is het idee....) wordt het er steeds voller, mensen slapen buiten met of zonder deken. Het uitdelen van dekens in de nacht is niet handig omdat er niet genoeg zijn. Wat aandacht, thee maken en uitdelen is dan voor vrijwilligers het enige wat we kunnen doen om mensen wat op te warmen.

In de middag naar Silver bay hotel. Een hotel aan de baai omgebouwd tot opvangplek voor zwakkere vluchtingen.  Vrouwen met jonge kinderen, gehandicapten en mensen die dieper geraakt zijn door het oorlogsgeweld dan anderen...

gesprekken gevoerd, zittend op de trappen van het hotel met een paar jonge vrouwen over het overleven en de oorlog in Syrië.
Later in de middag met een paar jonge mannen zittend op het stenen strand aan de baai, allemaal stoere dappere mensen met een trauma achter zich en een nog onbekende toekomst...

In de avond een bbq op het strand met vrijwilligers van verschillende organisaties. Wat een bijzondere wereld, wat een mooie mensen allemaal hier op Lesbos.

en toch lijkt het hier en daar op een misplaatste grap...

Goede vrijdag

Het is goede vrijdag en we worden net wakker in het hotel waar de vrijwilligers van de stichting bootvluchteling  verblijven in het noorden van het eiland.

Zowel in het noorden als in het zuiden houden we met 2 of 3 vrijwilligers bij toerbeurt de kust in de gate.

Afgelopen dagen is het rustig wat boten betreft. De dienst van 15.00 tot 22.00 gister leek wel een beetje op vakantie. Met een huurauto rijden we langs een deel van de noord kust over een zandpad.

Een prachtige kust, piepkleine dorpjes met pittoreske havens,

schapenboerderijen en aardige mensen overal. De bewoners van het eiland doen ook ongelooflijk veel voor de vluchtelingen die hier aankomen.

Overal ook de achtergebleven spullen die pijnlijk duidelijk maken wat zich hier afspeelt.

Resten van boten, overal reddingsvesten met daarin waardeloos materiaal waar je never mee kan blijven drijven, hier en daar een schoen of schoentje en restanten van emergency blankets.
Ook een paar verlaten kampen waar nog wel steeds vrijwilligers actief zijn voor het geval er weer mensen landen.

In het zuiden hebben we een groot huis tot onze beschikking.

De meeste vluchtelingen die voor het nieuwe verdrag zijn aangekomen zijn met ferries naar het vaste land van Griekenland vervoerd. een aantal achtergebleven vluchtelingen verblijven nog in een tentenkamp in de buurt van Moria

en daarnaast het gesloten en bewaakte kamp,

waar de nieuw aangekomen vluchtelingen vast worden gehouden. De bedoeling is ze met ingang van 4 april terug te gaan deporteren naar Turkije...

En dan...

En dan sta je aan de kant van het water op een stenige ondergrond met een koude wind om de oren en dus heel veel kleren aan...
En dan komt er een bootje aan, stampend vol mensen. Op het eerste gezicht lijken het allemaal mannen. stoere sterke dappere mannen die hun leven wagen voor vrijheid en vrede.

Als de boot aan wal wordt getrokken door het reddingsteam en de vluchtelingen om de beurt uit de boot worden geholpen tillen we kleine kinderen, pubers en een vrouw met een groot pakket in haar armen, wat een 6 maanden oude baby blijkt te zijn.

Blij, koud, stijf, ontdaan, opgelucht,  ongeloof, hoop, twijfel, je ziet van alles op de gezichten. Ook angst elkaar kwijt te raken aan wal.

En vooral...
Herkenning....
Ik ben mens en jij bent mens..
.
We zijn mensen op een stukje aarde en als we elkaar niet bijstaan en helpen gaan we allemaal verloren...

Imagine

Onderweg naar Athene

In het vliegtuig van Amsterdam naar Athene zit ik naast 2 mannen in pak. Ze zijn van het ministerie van immigratie op weg naar een meeting over de nieuwe ingeslagen weg.

Nadat ik vertelde waar ik naar op weg was leek het of ze iets minder spraakzaam werden. De ene zei dat hij dus aan een vakantie voor mij aan het werk was daar er straks geen boot vluchtelingen meer zouden zijn.... Ik vroeg me af of het zo zou gaan.

Ik probeerde nog het een en ander te vragen maar veel vertelden ze niet, en uit het raam kijkend hield ik me bezig met beweegredenen van mensen om voor het een of het ander te gaan.
Wat maakt dat de een dicht bij de mens zelf, probeert iets te betekenen en wat maakt dat de ander via wetten, verdragen en politieke wegen probeert de wereld te redden...
Ik weet het niet...

ze boden me koffie aan en ik wenste ze succes met alles voor iedereen!

Ook ontmoette ik een vrouw uit Israël, een medisch vrijwilligster op weg naar Lesbos om zich bij een medisch team aan te sluiten voor 2 weken.

In de lucht krijg je een soort van helikopter view en naar beneden kijkend voelde ik me klein en kon zoiezo niet meer begrijpen waarom we grenzen hebben...

Spannend

Nu komt het toch wel spannend dichtbij...

Straks voor een weekend naar Nooitgedacht, spulletjes uitzoeken en de chalet zomer klaar maken voor als ik terugkom eind april.

En dan vertrek ik. Levensecht zal ik straks ervaren hoe het is om mensen aan de kust te zien komen in bootjes waarmee wij met 4 mensen waarschijnlijk nog niet zo'n oversteek durven maken...

Ik bedenk me hoe groot het verschil in ervaring is met een concert op tv en een concert life... Een voetbalwedstrijd of een optreden van Hans Teeuwen of Theo Maassen.
Niet voor niets betalen mensen grote bedragen om optredens of wedstrijden in het eggie mee te maken.

Tv is een slap aftreksel van de werkelijkheid en terwijl ik dat bedenk kriebelen de zenuwen door mijn lijf...

Dubbel gevoel

Nog een week dan ben ik op Lesbos.

Mijn gevoel erover is dubbel... Ik verheug me erop om samen met anderen mijn handen weer eens flink uit de mouwen te steken.
Maar... hoe meer werk, hoe meer vluchtelingen blijkbaar zo wanhopig zijn, dat ze de gevaarlijke overtocht per bootje wagen...

Afgelopen maanden verbleef ik in huizen van anderen, mooie luxe grote huizen, warm, veilig en behaaglijk.
Zoals zo vaak de laatste jaren besef ik hoe rijk wij zijn en hoeveel mensen hier met ogenschijnlijk relatief gemak alles voor elkaar hebben en meer...

Ik vind de tegenstellingen schrijnend als ik de beelden over vluchtelingen op tv zie.

Gelukkig zijn veel mensen bereid zich positief in te zetten en proberen we met veel de vluchteling een veilige plek en nieuwe mogelijkheden voor de toekomst te bieden.

Als we met zijn allen niet bang zouden zijn, hoe zou de wereld er dan uitzien?:

"Angst is de belangrijkste bron van bijgeloof en één van de belangrijkste bronnen van wreedheid. Angst overwinnen is het begin van wijsheid."

Een ander eiland

Over 3 weken vertrek ik naar Lesbos.

De reis van een vluchteling op Lesbos

Vandaag is het 29 februari, een extra dag hoor ik net op de radio en op "feestboek" de vraag of we nog iets speciaals gaan doen vandaag... In ieder geval niet de belasting aangifte, want dat kan pas vanaf morgen...

Ik verblijf in een prachtig huis tussen de kroondomeinen van de koninklijke familie.
Hoog Soeren is een klein, piepklein dorp op 90 meter boven de waterspiegel...
Het is een rustiek, veilig "eiland" in het midden van Nederland.

Hier zal ik niet verdrinken, gaat er door mijn hoofd.

In het bos lopen de edelherten voor ons langs. Het is koud, vredig en stil. De zon stuurt zijn eerste stralen door de bomen in een poging de onderlaag op te warmen.

Er staan meerdere huizen te koop en leeg. Soms een tweede huis, of een huis achtergelaten voor familie nadat de eigenaren zijn gestorven.

Ik heb al een paar dagen een zwaar hoofd. De onwennigheid van weer een nieuwe plek, de gesprekken met de eigenaren van het huis voordat ze op vakantie gingen, waarin we lachten om het leven en huilden om de dood.

Ik luister naar berichten over vluchtelingen, de hoeveelheden, het zoeken naar oplossingen. Als we tolerant zijn is hier veilige ruimte genoeg lijkt mij...

Ik zou zo graag iets willen doen, iets wat van betekenis is.
Graag zou ik de enorme verschillen en tegenstrijdigheden wat meer in balans krijgen...

Vandaag ga ik het bos in, de rust in die ik iedereen gun, de zon voelen, die voor iedereen schijnt, de hond mee als teken van trouw, naar de vogels luisteren die het voorjaar voor ons allemaal binnen fluiten en beseffen wat een geluk, rijkdom en mogelijkheden ik heb, in dit veilige, rijke, vrije land!

Lieve groet van mij

Voor hen die op de vlucht zijn

Sinds eind oktober 2015 ben ik een paar dagen per week vrijwillig werkzaam als juridisch maatschappelijk begeleidster voor Vluchtelingen Werk Nederland op verschillende locaties.

De vluchtelingen problematiek boeit me en ik ben begaan met mensen op de vlucht.

Na het lezen van de blog van Marco over het helpen van bootvluchtelingen op een van de griekse eilanden heb ik me opgegeven als vrijwilligster voor de stichting bootvluchteling.

Stichting Bootvluchteling

Zoals het er nu uitziet vertrek ik eind maart voor een periode van ongeveer een maand naar een van de Griekse eilanden.

Griekse eilanden