De reis van een vluchteling op Lesbos
Vandaag is het 29 februari, een extra dag hoor ik net op de radio en op "feestboek" de vraag of we nog iets speciaals gaan doen vandaag... In ieder geval niet de belasting aangifte, want dat kan pas vanaf morgen...
Ik verblijf in een prachtig huis tussen de kroondomeinen van de koninklijke familie.
Hoog Soeren is een klein, piepklein dorp op 90 meter boven de waterspiegel...
Het is een rustiek, veilig "eiland" in het midden van Nederland.
Hier zal ik niet verdrinken, gaat er door mijn hoofd.
In het bos lopen de edelherten voor ons langs. Het is koud, vredig en stil. De zon stuurt zijn eerste stralen door de bomen in een poging de onderlaag op te warmen.
Er staan meerdere huizen te koop en leeg. Soms een tweede huis, of een huis achtergelaten voor familie nadat de eigenaren zijn gestorven.
Ik heb al een paar dagen een zwaar hoofd. De onwennigheid van weer een nieuwe plek, de gesprekken met de eigenaren van het huis voordat ze op vakantie gingen, waarin we lachten om het leven en huilden om de dood.
Ik luister naar berichten over vluchtelingen, de hoeveelheden, het zoeken naar oplossingen. Als we tolerant zijn is hier veilige ruimte genoeg lijkt mij...
Ik zou zo graag iets willen doen, iets wat van betekenis is.
Graag zou ik de enorme verschillen en tegenstrijdigheden wat meer in balans krijgen...
Vandaag ga ik het bos in, de rust in die ik iedereen gun, de zon voelen, die voor iedereen schijnt, de hond mee als teken van trouw, naar de vogels luisteren die het voorjaar voor ons allemaal binnen fluiten en beseffen wat een geluk, rijkdom en mogelijkheden ik heb, in dit veilige, rijke, vrije land!
Lieve groet van mij
Geen opmerkingen:
Een reactie posten