Goede vrijdag

Het is goede vrijdag en we worden net wakker in het hotel waar de vrijwilligers van de stichting bootvluchteling  verblijven in het noorden van het eiland.

Zowel in het noorden als in het zuiden houden we met 2 of 3 vrijwilligers bij toerbeurt de kust in de gate.

Afgelopen dagen is het rustig wat boten betreft. De dienst van 15.00 tot 22.00 gister leek wel een beetje op vakantie. Met een huurauto rijden we langs een deel van de noord kust over een zandpad.

Een prachtige kust, piepkleine dorpjes met pittoreske havens,

schapenboerderijen en aardige mensen overal. De bewoners van het eiland doen ook ongelooflijk veel voor de vluchtelingen die hier aankomen.

Overal ook de achtergebleven spullen die pijnlijk duidelijk maken wat zich hier afspeelt.

Resten van boten, overal reddingsvesten met daarin waardeloos materiaal waar je never mee kan blijven drijven, hier en daar een schoen of schoentje en restanten van emergency blankets.
Ook een paar verlaten kampen waar nog wel steeds vrijwilligers actief zijn voor het geval er weer mensen landen.

In het zuiden hebben we een groot huis tot onze beschikking.

De meeste vluchtelingen die voor het nieuwe verdrag zijn aangekomen zijn met ferries naar het vaste land van Griekenland vervoerd. een aantal achtergebleven vluchtelingen verblijven nog in een tentenkamp in de buurt van Moria

en daarnaast het gesloten en bewaakte kamp,

waar de nieuw aangekomen vluchtelingen vast worden gehouden. De bedoeling is ze met ingang van 4 april terug te gaan deporteren naar Turkije...

En dan...

En dan sta je aan de kant van het water op een stenige ondergrond met een koude wind om de oren en dus heel veel kleren aan...
En dan komt er een bootje aan, stampend vol mensen. Op het eerste gezicht lijken het allemaal mannen. stoere sterke dappere mannen die hun leven wagen voor vrijheid en vrede.

Als de boot aan wal wordt getrokken door het reddingsteam en de vluchtelingen om de beurt uit de boot worden geholpen tillen we kleine kinderen, pubers en een vrouw met een groot pakket in haar armen, wat een 6 maanden oude baby blijkt te zijn.

Blij, koud, stijf, ontdaan, opgelucht,  ongeloof, hoop, twijfel, je ziet van alles op de gezichten. Ook angst elkaar kwijt te raken aan wal.

En vooral...
Herkenning....
Ik ben mens en jij bent mens..
.
We zijn mensen op een stukje aarde en als we elkaar niet bijstaan en helpen gaan we allemaal verloren...

Imagine

Onderweg naar Athene

In het vliegtuig van Amsterdam naar Athene zit ik naast 2 mannen in pak. Ze zijn van het ministerie van immigratie op weg naar een meeting over de nieuwe ingeslagen weg.

Nadat ik vertelde waar ik naar op weg was leek het of ze iets minder spraakzaam werden. De ene zei dat hij dus aan een vakantie voor mij aan het werk was daar er straks geen boot vluchtelingen meer zouden zijn.... Ik vroeg me af of het zo zou gaan.

Ik probeerde nog het een en ander te vragen maar veel vertelden ze niet, en uit het raam kijkend hield ik me bezig met beweegredenen van mensen om voor het een of het ander te gaan.
Wat maakt dat de een dicht bij de mens zelf, probeert iets te betekenen en wat maakt dat de ander via wetten, verdragen en politieke wegen probeert de wereld te redden...
Ik weet het niet...

ze boden me koffie aan en ik wenste ze succes met alles voor iedereen!

Ook ontmoette ik een vrouw uit Israël, een medisch vrijwilligster op weg naar Lesbos om zich bij een medisch team aan te sluiten voor 2 weken.

In de lucht krijg je een soort van helikopter view en naar beneden kijkend voelde ik me klein en kon zoiezo niet meer begrijpen waarom we grenzen hebben...

Spannend

Nu komt het toch wel spannend dichtbij...

Straks voor een weekend naar Nooitgedacht, spulletjes uitzoeken en de chalet zomer klaar maken voor als ik terugkom eind april.

En dan vertrek ik. Levensecht zal ik straks ervaren hoe het is om mensen aan de kust te zien komen in bootjes waarmee wij met 4 mensen waarschijnlijk nog niet zo'n oversteek durven maken...

Ik bedenk me hoe groot het verschil in ervaring is met een concert op tv en een concert life... Een voetbalwedstrijd of een optreden van Hans Teeuwen of Theo Maassen.
Niet voor niets betalen mensen grote bedragen om optredens of wedstrijden in het eggie mee te maken.

Tv is een slap aftreksel van de werkelijkheid en terwijl ik dat bedenk kriebelen de zenuwen door mijn lijf...

Dubbel gevoel

Nog een week dan ben ik op Lesbos.

Mijn gevoel erover is dubbel... Ik verheug me erop om samen met anderen mijn handen weer eens flink uit de mouwen te steken.
Maar... hoe meer werk, hoe meer vluchtelingen blijkbaar zo wanhopig zijn, dat ze de gevaarlijke overtocht per bootje wagen...

Afgelopen maanden verbleef ik in huizen van anderen, mooie luxe grote huizen, warm, veilig en behaaglijk.
Zoals zo vaak de laatste jaren besef ik hoe rijk wij zijn en hoeveel mensen hier met ogenschijnlijk relatief gemak alles voor elkaar hebben en meer...

Ik vind de tegenstellingen schrijnend als ik de beelden over vluchtelingen op tv zie.

Gelukkig zijn veel mensen bereid zich positief in te zetten en proberen we met veel de vluchteling een veilige plek en nieuwe mogelijkheden voor de toekomst te bieden.

Als we met zijn allen niet bang zouden zijn, hoe zou de wereld er dan uitzien?:

"Angst is de belangrijkste bron van bijgeloof en één van de belangrijkste bronnen van wreedheid. Angst overwinnen is het begin van wijsheid."