We vertrokken om 4 uur in de nacht. Het was op de prachtige sterren hemel na, erg donker. Sja, dan gaat het weer door me heen hoeveel mazzel ik heb dat ik kan kiezen, dat ik hier op het water wil zijn, dat ik over een paar uur weer naar de haven vaar, waar niemand me tegenhoud of opsluit.
Het is verder een rustige nacht.
Bij terugkomst een koffie op terras en daarna lopend langs de kust naar de vuurtoren waar we de hele dag posten op een idyllische rots aan de noordkust. Zicht over het blauw groene water en aan de overkant op zo'n 10 km de Turkse kust. Behalve vissersboten vaart de Griekse kustwacht aan deze kant, Turkse kustwacht aan de overkant en Frontex ergens in het midden langs de kust heen en weer om mensen op zoek naar vrede, nieuw leven en vrijheid tegen te houden. Tussendoor een stuk gelopen, over de heuvels naar de volgende baai. Het is hier prachtig! Het voorjaar bloeit in vele kleuren en geuren, in een oase van rust.
Van het dorp naar de vuurtoren is het zo'n anderhalf uur lopen. Terug zouden we met de jeep van de vuurtren gaan die hier wel kan komen in tegenstelling tot onze gewone huurauto. De jeep rijdt echter net voor ons weg en dus zit er niks anders op dan weer terug te lopen. Het pad door de wijngaarden en langs de kust is super mooi. Wel weer het besef dat we straks op terras neerploffen voor een biertje en dan in het huis onze collega's weerzien om samen ergens een hapje te eten.
Vrijwilligers komen en gaan. We zijn vrij en dus mogen we dat zelf weten... Zoals zo vaak deze weken voel ik weer de schrijnende tegenstelling met de mensen op de vlucht van wie huis en haard is vernietigd door oorlogsgeweld.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten