Dit betekent dat ik met een busje van de stichting naar kamp Moria rijd en er mensen, vooral families ophaal om naar een ander kamp KaraTepe, te brengen. Het is een tentenkamp op een heuvel aan het water, zonder hekken eromheen.
Hoewel het er nog alles behalve vrij is, is het wel leefbaarder en zoiezo geeft bijna elke verandering mensen weer hoop op verbetering ook.
Een vader en moeder met een paar kinderen mogen instappen, een broer blijft vragend achter in het kamp Moria...
Een jonge man met vrouw en baby gaan met me mee, een nichtje met haar nog jongere broertje mogen het jongeren kamp niet verlaten...
Hoelang zal het duren voor ze elkaar weer kunnen omarmen????
En wie heeft besloten dat families die elkaar in deze tijden van wanhoop zo nodig hebben uit elkaar gehaald mogen worden???
Het tweede ritje word ik met mensen en kinderen bijna weer teruggestuurd, omdat ze in Kare Tepe niet op de hoogte zouden zijn van onze komst. Gelukkig kan ik er met wat praten voor zorgen dat ze toch mogen uitstappen... pfieuw...
Om half 10 's avonds gaat er nog een grote familie met 5 kleine kinderen mee. Ik vind het jammer voor ze, dat ze het stukje met de bus niet met daglicht mee hebben mogen maken. In het donker krijgen ze een nieuwe plek aangewezen. Het groepje ervoor genoot van het uitzicht over de groene heuvels vol bloemen van Lesbos en zag waar ze terecht kwamen.
Om half 4 is mijn dienst begonnen en om 10 uur in de avond reed ik naar huis. Ik ben 3 keer heen en weer gereden wat per keer een klein half uur in beslag neemt.
Heel veel wachten dus in Moria en in die tijd zie en hoor je van alles.
Moria is verdeeld in verschillende afdelingen. Het kamp bestaat uit delen, gescheiden door hoge hekken met ringen van prikkeldraad erbovenop. Overal loopt politie en overal lopen ook vrijwilligers van verschillende organisaties. Vooraan bij het hek liggen een stuk of 25 mannen op en onder dekens. Ze zijn in hongerstaking. Met de bus kan ik er net langs. Daarachter een pad wat uitkomt bij de afdeling met families en mensen alleen. Omdat er geen plek genoeg is in de barakken, slapen er ook mensen buiten. Gelukkig is het nu niet meer zo heel koud in de nacht. Hoe koud zal dat geweest zijn in de maanden hiervoor??? Het ergst zijn de 2 jongeren afdelingen. Jonge gasten zonder ouders. Met ongeveer 30 zitten ze in een hok van gaas. Vaak staan ze met een groepje tegen de tralies vanwaaruit ze het pleintje kunnen zien waar mensen met wat spulletjes verzameld worden voor vertrek.
Er breekt ruzie uit en zo'n 10 man politie gaat naar binnen om de vechtenden uit elkaar te halen en ze uit het hok naar een andere plek te brengen. Na een uur ofzo worden ze weer terug gebracht, Het is ws wachten op een volgende keer...
Zo rond 7 uur komt de catering... Grote kratten gevuld met plastic zakken die het hok worden in geschoven waar vrijwilligers ze aan de jongeren uitdelen. Het doet me denken aan het voeren van vee... brrrr
Het is heftig om te zien... De blikken weer in de ogen, wanhoop, verdriet, passiviteit, maar ook ongeloof, woede en iets wat wat ik niet kan thuisbrengen, ws omdat ik het niet zelf beleef...
Als je uit de oorlog komt en op zoek gaat naar rust, vrede en een beter leven. Als je dan wordt opgesloten in een hok van gaas, als je familie uit elkaar wordt getrokken en er wordt over je beslist... wat zal er dan door je heen gaan en waar gaat dat mensen brengen??
In mijn ogen...
Gaat er iets helemaal mis.
Wie heeft dit allemaal bedacht?
En wat kunnen we er aan doen?
Vannacht was ik mee op de reddingsboot,
Dat is weer een heel ander verhaal...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten